Stel je voor, gisteren is je vader overleden. Hij heeft na zijn pensioen tien jaar in Alicante gewoond, kwam daar een leuke francaise tegen en woonde de laatste vijftien jaar met haar samen in de buurt van Marseille. Had hij een testament? Een onduidelijke situatie. Maar aan een EU-oplossing wordt gewerkt.
In veel landen bestaat er een testamentenregister om zo’n vraag éénduidig te beantwoorden. Nederlandse notarissen die een testament opstellen zijn verplicht dat aan het register te melden. Maar in dit geval zou er ook weleens een Frans of Spaans testament kunnen zijn. Dat betekent niet alleen zoeken in drie landen, maar ook jongleren met drie rechtsstelsels en met een beetje pech het inschakelen van drie notarissen. En dan hopen dat die notarissen het snel eens worden . . .
EU-programma
Dit soort problemen wordt opgepakt in het vorig jaar officieel gestarte EU-programme e-Justice. Ronald van den Hoogen van Justitie (DRC) en Marc van Opijnen van de Raad voor de Rechtspraak (BISTRO) vertegenwoordigen Nederland, en legden gisteren op uitnodiging van Directie Informatisering van Justitie aan belangstellenden uit wat daar allemaal plaatsvindt. Naast een aanzet tot het oplossen van het geschetste testamentenprobleem passeerden nog een reeks andere projecten en voornemens de revue. Zo is het Nederlandse insolventieregister (failissementen) al helemaal XML gebaseerd, en is er een proef uitgevoerd om dat samen met de insolventieregisters van een aantal andere landen in één slag doorzoekbaar te maken.
Nationaal wil er weleens een ICT project bezwijken onder omvang of complexiteit, dan zullen internationale ICT-projecten wel standaard floppen? Dat lijkt mee te vallen. Er zijn tientallen internationale verdragen waar niet alle EU landen en soms ook niet-EU landen aan deelnemen. Zo’n context maakt dat alle actoren er zich van bewust zijn dat er weinig doorzettingsmacht mogelijk is. De huidige EU-voorzitter Frankrijk heeft misschien iets te veel initiatief centraal getrokken en liep daardoor de kans weer teruggefloten te worden door de 25 ministers van Justitie. De ideeën worden daardoor bijna vanzelf vertaald in kleine projecten, waarin scherp afgebakende doelen stapje voor stapje gerealiseerd worden. En waarin het mislukken van een stapje wel een leerervaring en niet direct een ramp oplevert. Ik zou wensen dat we onze nationale projecten ook meer op die manier aanpakken.
- Presentaties van Ronald van den Hoogen en Marc van Opijnen.
(Mogelijk) gerelateerde artikelen:
- Voor een opener en participatiever Europa
- Start proeftuin Europa 2.0
- Op naar Europa 2.0 bij de gemeente Amsterdam
- Overheid 2.0, government 2.0, Europa 2.0
{ 8 reacties }
{ 8 reacties }
Titus, leuk om te weten, maar ik zie niet wat hier 2.0 aan is …
Om even de checklist erbij te pakken: ‘open, sociaal en de gebruiker centraal’?
Is het mogelijk een eigen online testament te beginnen, dat te delen met mensen die je vertrouwt en aan te passen wanneer je maar wilt?
Dat zou ik nou een handige dienst vinden. Met daaromheen goede beveiliging, juridische afspraken en een notariële vraagbaak!
@Davied: Ik denk van we van mening verschillen over de scope. Als ‘open, sociaal en de gebruiker centraal’ kern zijn, dan zijn de vragen 1) open voor wie en op welke termijn? 2) wiens (sociale) relaties doen er toe? en 3) wélke gebruiker?
kan nette regelgeving er in een periode van een of twee decennia toe leiden dat we misschien wel 75% minder notarissen nodig hebben. Dat duurt wel even, dus. En in de tussentijd moeten we wel door met de huidige actoren (notarissen, dus), de wetgeving waarop zij hun werk baseren, de (sociale) relaties en werkopvattingen van die notarissen. En over twee decennia hebben we dan gelijk ook minder ambtenaren (2.0) nodig.
Natuurlijk is het mogelijk een “eigen online testament te beginnen, dat te delen met mensen die je vertrouwt en aan te passen wanneer je maar wilt?” Gelukkig hebben we daar t/m vandaag geen overheidsbemoeienis bij, en ws. kan dat ook best zo blijven. Imho (maar niet verder vertellen aan de Notarissen, hoor
Je vraag suggereert dat jouw scope-beeld van Ambtenaar 2.0 beperkt is tot de medewerkers van de huidige ambtelijke organisatie(s). Ik zou het liever willen hebben over de vraag of en hoeveel ambtenaren we eigenlijk nog nodig hebben in Society 2.0. Ambtenaar 2.0 is geen doel op zich maar een middel. Ambtenaren dienen de maatschappij: burgers en bedrijven. Hoe bedienen we de zich ontwikkelende maatschappij 2.0 het best?
@Davied
Over (lands/organisatie) grenzen heen kijken, samenwerken en erover vertellen op deze open manier, met daarbij de mogelijkheid tot discussie past volgens mij prima binnen 2.0, of vergis ik me nu?
Leuke discussie over wat we nu precies verstaan onder Web 2.0 en Ambtenaar 2.0 en daarmee het doel van deze site.
Gaat het nu alleen over (de beperkte) opvatting dat de overheid door met behulp van web2.0 toepassingen zoals sociale netwerken in contact wil komen met burgers en organisaties om discussies te voeren of informatie te verzamelen.
Of ook over de wijze waarop de overheid op een moderne wijze, met nieuwe op internet gebaseerde web2.0 technologie, haar dienstverlening aan burgers en bedrijven optimaliseerd, en zo ook de contacten onderhoud over de dienstverlening.
Ik kies voor de brede scope en ondersteun hiermee het standpunt van Titus.
Leuke discussie over de doelstelling van Ambtenaar 2.0.
Gaat het nu alleen om op web2.0 techmologie gebaseerde informatie uitwisseling tussen overheid, burgers en bedrijven
of
gaat het ook om door internet technologie ondersteunde dienstverlening van de overheid aan burgers en bedrijfsleven.
Van dit laatste is het CTR (centraal testamentenregister)een conreet werkend voorbeeld.
Ik zou alle e-’overheid’ toepassingen meenemen in de scope. Door deze toepassingen veranderen rollen en werkwijzen en wordt de overheid ook transparanter.
@Anja, natuurlijk mag je op een 2.0-manier elke discussie voeren. Maar op dit platform gaat het natuurlijk over de gevolgen van web 2.0 voor de overheid. En daar zie ik even de link niet mee.
@Davied @Anja,
Dan kom je uit op de discussie wat web2.0 precies is.
Volgens Wikipedia
Het gaat over de verandering van een verzameling websites naar een volledig platform voor interactieve webapplicaties voor eindgebruikers op het World Wide Web. Volgens sommigen zullen deze uiteindelijk losstaande lokaal geïnstalleerde software overbodig maken.
Verder vond ik nog ergens de onderstaande vergelijking:
Web 1.0
DoubleClick
Ofoto
Akamai
mp3.com
Britannica Online
personal websites
evite
domain name speculation
page views
screen scraping
publishing
content management systems
directories (taxonomy)
stickiness
Web 2.0
Google AdSense
Flickr
BitTorrent
Napster
Wikipedia
blogging
upcoming.org and EVDB
search engine optimization
cost per click
web services
participation
wikis
tagging (”folksonomy”)
syndication
M.i. vallen toepassingen waarover Titus heeft gepost hier zeker onder.
Los van de inhoud, is de wijze waarop deze justitie collega’s met ons hun ervaringen delen in ieder geval wel web 2.0 volgens mij, via een netwerk als ambtenaar 2.0, presentaties delen via scribd, niet langs hierarchische/formele lijnen, maar met name horizontaal. In ieder geval dank voor de informatie en ook de discussie die volgde geeft stof tot nadenken
(e-overheid & web 2.0)
Comments on this entry are closed.