Twitter, voor velen een geschenk uit de hemel. Op een gegeven ogenblik heb je het immers wel gehad met blogging. Elke keer minstens 10 regels moeten lezen of schrijven, het gaat je niet in de koude kleren zitten. Als je de attentiespanne van een windvaantje hebt, doet zoveel moeten concentreren bijna fysiek pijn. Twitter is dan een uitkomst.
Door Ron Tolido
Voor die enkele wereldvreemde zonderling die zelfs via Ambtenaar 2.0 nog niet is ingewijd: we hebben het hier over een razend populair systeem op het Internet waarmee je steeds in korte zinnetjes van maximaal 140 karakters iets laat weten aan de buitenwereld. Je kunt daarvoor ook een smartphone of SMS gebruiken. Anderen kunnen zich abonneren op jouw gekwetter en andersom.
Op zijn best is Twitter een geweldig hulpmiddel voor de Nieuwe Werker om effectief contact te houden met een waar ecosysteem aan kennis, inzichten en gebeurtenissen. Al kwetterend (mogelijk ook via een ‘gesloten’ bedrijfsvariant, zoals Yammer) vind je net zo makkelijk razendsnel antwoorden op gerichte vragen als verwijzingen naar nieuwe, interessante bronnen van informatie. En door slim om te gaan met wie je volgt, creëer je een steeds waardevollere kring om je heen.
Maar het kan ook op zijn slechtst uitpakken. Dan ontaardt Twitter in een universum van willekeurig leuterende, megalomane ADHD-types. Oppervlakkigheid, gedronken uit de beker van het Totale Niets. Puur uit beroepsmatige overwegingen heb ik me eens een paar dagen volledig ongeremd laten meeslepen door het virtuele gekeuvel. Op het laatst zit je met schrikachtige, holle ogen naar het beeldscherm te staren, in afwachting van de volgende ‘tweet’ die binnenkomt. En die is nooit meer dan een paar seconden verwijderd. Weer 140 karakters om te lezen, weer een discussie om te volgen, weer een onderwerp om een mening over te hebben, weer een link om op te klikken. Soms komt er iets interessants voorbij. Veel vaker is het lamlendigheid troef. Iemand heeft zojuist een flesje bier opengemaakt. Een ander laat elke drie minuten weten welk nummer hij aan het draaien is. Een derde gooit zo te zien elke opkomende gedachte op Twitter, waarschijnlijk om ze voor de eeuwigheid te verzekeren. Een vierde deelt zonder schaamte privéconversaties, het maken van lunchafspraken en intieme coachinggesprekken met de buitenwereld.
Uiteindelijk heb ik mezelf uit die knettergekke maalstroom weten te bevrijden. Na wat bijeten en een lange nacht slaap kon ik voorzichtig weer eens proberen een hele krantenpagina zonder onderbreking te lezen. Buiten brak een voorzichtig lentezonnetje door. Toen hoorde ik een merel fluiten.
Wat een ongelooflijk mooi geluid.
p.s. Ik ben natuurlijk via Twitter te volgen: @rtolido. U komt alleen niets over mijn flesjes bier te weten.
(Mogelijk) gerelateerde artikelen:
{ 10 reacties }
{ 3 trackbacks }
{ 7 reacties }
Ron, ik zag dat je nog ooit Nederlands gestudeerd hebt … heel subtiel hoe je het getwitter van mensen in kwetteren vertaalt en dat van merels in fluiten
Ron, prachtig mooi geschreven. Ik praat bij Twitter tegenwoordig over een ‘inspiration overload’. Sinds wij Yammer hebben ingezet is mijn Twittergebruik ook iets achteruit gelopen, omdat de verbinding met collega’s van vlees en bloed net even sterker is dat de mensen van scherm en stroom. Ik heb me er ook iets van los kunnen maken van Twitter, maar ben ondertussen wel overtuigd dat dit de sociale tool is van de toekomst. Even wat video erbij voor de echte interessante mensen.
Hallo Ron, over de meerwaarde van en/of verslaving aan Twitter – misschien zou er een Nederlandse variant Kwetter moeten komen – is ook in de groep Tips ‘n Trucs aan de orde geweest ( http://ambtenaar20.ning.com/group/tipsntrucs )
Even wat gekopieerd vanuit Twitter:
@vfrissen leest in column van Aaf “Het is lente. Laat het twitteren over aan de vogels”
@Arthur Ik twijfel er ook niet aan dat tools als Twitter en Yammer belangrijk zullen worden. Maar inderdaad uitsluitend als verrijking / aanvulling, niet als vervanging van ‘echte’ sociale netwerken. Hoe dan ook, reizen is het beste medicijn tegen bekrompenheid en evenzeer is het (noodgedwongen virtueel) volgen van anderen een bron van inspiratie. En ‘inspiration overload’, dat moeten we dan maar zien als een luxe probleem…
@Davied: er gaat niets boven Aaf! En hoewel ik eerder was, zal ik haar niet van plagiaat betichten. De associatie ligt ook erg voor de hand, zeker nu het lente wordt.
@Anne-Marie: dank! En ja, ‘zelfbeheersing en discipline’ zijn cruciaal om niet te verdrinken in het gekwetter van de koffiehoek. Wie het niet gelooft kan ik mijn experiment aanraden: gewoon 3 volle dagen zoveel als mogelijk op Twitter doorbrengen…
Comments on this entry are closed.